در مراحل اولیه توانبخشی، می‌توان تمرینات بدون تحلیل عضلانی را آغاز کرد تا کنترل حرکتی حفظ شود و خطر آسیب مجدد کاهش یابد. این تمرینات شامل انقباضات ایزومتریک همسترینگ و کوادریسپس، بالا آوردن مستقیم پا (SLR) و لغزش زانو روی دیوار یا تخت در دامنه بدون درد است.

تقویت عضلات همسترینگ اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا با ایجاد پشتیبانی در ناحیه خلفی، از جابجایی قدامی استخوان تیبیا جلوگیری می‌کند و فشار بر لیگامان ACL را کاهش می‌دهد. در این مرحله، برای پیشگیری از وارد شدن استرین اضافی به زانو، دامنه حرکتی بین ۴۵ تا ۹۰ درجه فلکشن محدود می‌شود.

رعایت اصول تمرینی و انجام حرکات در دامنه مجاز، نقش مهمی در بازتوانی زانو پس از آسیب ACL دارد و به بازگشت عملکرد طبیعی مفصل کمک می‌کند.